The Ivy Inn

A  little before leaving for Charlottesville Virginia during the Labor day weekend, I searched the internet to find dining recommendations .  The Ivy Inn was the first choice in one of the popular restaurant critique sites.  When I visited the web site of the restaurant, I was pleasantly surprised discovering that the owner and chef,   Angelo Vangelopoulos  of Greek origin. Chef Vangelopoulos is a graduate of the Culinary Institute of America an New York. He has received various awards and has worked next to chef Roberto Donna at the famous Galileo restaurant of Washington DC. I immediately went to Open Table and made reservations for Sunday evening.

Λιγο πριν φυγω για μια τετραημερη εκδρομη στην Charlottesville της Virginia, ερριξα μια ματια στο ιντερνετ για να βρω καποια καλη προταση για φαγητο. Επεσε το ματι μου στο The Ivy Inn, πρωτο στις προτιμησεις του κοινου καποιας σελιδας κριτικης εστιατοριων. Ακομα μεγαλυτερη ηταν η εκπληξη μου οταν επισκεφτηκα την ιστοσελιδα του εστιατοριου και πληροφορηθηκα οτι το εστιατοριο ανηκει στον Ελληνικης καταγωγης σεφ Angelo Vangelopoylos. Με σπουδες στο Culinary Institute of America της Νεας Υορκης, πολυβραβευμενος και – το πιο σημαντικο – με θητεια διπλα στον σεφ Roberto Donna στο Galileo της “πρωτευουσας του πλανητη”, ο σεφ αποφασισε να ανοιξει ενα εστιατοριο σε καποιο παλιο σπιτι στην Charlottesville. Εντυπωσιαστηκα και εσπευσα να κανω κρατησεις online για την τελευταια βραδυα της παραμονης μας εκει.

I have to admit that I was looking forward to this visit.  I wanted to somehow verify all that I had read in the reviews.  What made a great impression to me was the numerous mentions of the chef’s lamb signature dish.

Hidden behind a natural fence of tall trees,  the Ivy Inn restaurant used to operate as an Inn for many years,  A narrow path made with bricks leads to the entrance.

The Ivy Inn’s interior is simple and classically decorated.  The old wooden floors are covered with hand made oriental antique carpets.  The walls are decorated with a few pictures  and nicely framed mirrors.  The tables are covered with crispy white table clothes. The ground level has two connecting dinning rooms and an old wooden staircase leads to another dinning room upstairs.

The first pleasant surprise was the chef’s amuse-bouche  offer.  A crostini with porc rillette and a slice of a pickled okra.  And although the okra was so small, it left this characteristic gooey after taste.  I  don’t like the Greek style okra  in tomato sauce, but I really liked this.

As a first course, the fried green tomatoes with cornmeal crust and a bacon dressing were superb.  Even better was the gazpacho with chopped melon, watermelon, cucumber and feta cheese.  Here we have clearly a  Greek touch. This gazpacho was the best I have ever tasted.

 A little before the main course the chef sent another bite for tasting.  Two homemade  gnocchi with ragu sauce. This one was terribly salty.

The signature lamb dish contains two different ways of cooking and presentation. Three small chops with mustard crust and a small ” gyro ” with tzatziki and garlic sauce.  This is the only ” Greek style ” dish in the menu. The Ivy Inn’s cuisine is mainly American. All the dishes are made with organic fresh ingredients.

Ομολογω οτι περιμενα πως και τι αυτη την επισκεψη, για να κρινω με τα ιδια μου τα ματια και τα γευστικα κυτταρα αυτα που ανεφεραν οσοι το επισκεφτηκαν πριν απο μενα. Εκεινο που μου εκανε εντυπωση, ηταν οι αναφορες στο “αρνακι ” του σεφ και γι αυτο το αρνακι πηγαινα “καρφωτη”.

Κρυμμενο πισω απο μια συσταδα δενδρων, στο 2244 της Old Ivy Road, το περασαμε δυο φορες χωρις να το δουμε. Χτισμενο στις αρχες του δεκατου ογδου αιωνα, λειτουργησε σαν πανδοχειο για πολλα χρονια. Ενα διαδρομακι στρωμενο με τουβλα οδηγει στην κεντρικη εισοδο.

Το Ivy Inn εσωτερικα ειναι απλο και κλασσικο. Τα παλια ξυλινα πατωματα ειναι στρωμενα με παλια χειροποιητα χαλια, οι τοιχοι εχουν λιγους μα εξαιρετικους πινακες και καθρεφτες και τα τραπεζια ειναι πραγματικα απλα και ολολευκα. Στο ισογειο διαθετει δυο αιθουσες ενω μια ξυλινη σκαλα οδηγει στην τραπεζαρια του πρωτου οροφου.

Πρωτη εξαιρετικη εντυπωση προκαλει η αφιξη του amuse-bouche. Κροστινι με porc rillette και μια φετα μπαμιας τουρσι. Και παρ’ολο που η μπαμια ηταν μια σταλια, αφηνε την γνωστη κολλωδηεπιγευση στο στομα. Αυτη η επιγευση δεν ειναι ευχαριστη σε ολους. Προσωπικα σε κοκκινη σαλτσα δεν την ανεχομαι, αλλα σαν πικλα μου αρεσε παρα πολυ.

Σαν πρωτο πιατο, οι πρασινες ντοματες τηγανισμενες σε καλαμποκαλευρο και bacon dressing ηταν καταπληκτικες. Εκεινο ομως που με ενθουσιασε ηταν το Gazpacho με ψιλοκομμενο πεπονι, καρπουζι, αγγουρι και φετα. Εδω σκεφτομαι, εκδηλωνεται η Ελληνικη καταγωγη της γευσης. Απο τα καλυτερα που εχω δοκιμασει, ισως το καλυτερο.

Λιγο πριν το κυριως γευμα ο σεφ στελνει στο τραπεζι αλλο ενα κερασμα. Νιοκι με σαλτσα ραγκου. Αλλη μια μικρη γευστικη περιπετεια λιγο .. αλμυρη αυτη τη φορα.

Το αρνακι φθανει με δυο διαφορετικους τροπους προετοιμασμενο. Τρια μικροσκοπικα παϊδακια με ελαφρια κρουστα απο μουσταρδα κι ενας μικροσκοπικος γυρος με φετα τζατζικι και σως σκορδου. Συνοδευοταν απο πουρε πατατας φιαγμενο με ελαιολαδο και ratatouille. Σημειωνω οτι το αρνακι ηταν το μονο “ελληνικου τυπου” πιατο. Η κουζινα του Ivy Inn ειναι Αμερικανικη ως επι το πλειστον kαι ο σεφ χρησιμοποιει αγνα και εποχιακα υλικα.

The lamb was very filling and I was contemplating on not having any desert.  The menu descriptions did not seem interesting.  Luckily at the end my ” common sense” took over because the deserts in this place are extraordinary. Nothing to do with the usual ” american heavy deserts”.  My lemon chiffon pie was very light with a silky texture.

Το αρνακι ηταν πολυ χορταστικο και χρειαστηκε να το σκεφτω καλα εαν θα δοκιμαζα και καποιο γλυκο. Οι περιγραφες μου φανηκαν αδιαφορες. Στο τελος ομως παντα νικα η .. λογικη κι ετσι παρηγγειλα ενα lemon chiffon cake. Δεν το μετανοιωσα. Ηταν ελαφρο με μεταξενια γευση.

The chef and his team coordinate with local growers and businesses to ensure the best quality of any served meal.

The Ivy Inn has a good wine list and promotes American and even local wine.

The restaurant is expensive and this make you wonder how it can survive in a small city like Charlottesville.  Remember, this is the home of the University of Virginia (UVA) and therefore it brings many professionals of diverse background and a lot of visitors.

Ο σεφ και η ομαδα του συνεργαζονται με τοπικους παραγωγους και κτηνοτροφους, ωστε να φτανει στο τραπεζι, οτι πιο φρεσκο και καλο παραγει η περιοχη.

Η λιστα των κρασιων εμπεριστατωμενη Ivy Inn ομως δινει μεγαλη σημασια και στηριζει τα καλα Αμερικανικα κρασια της Καλιφορνιας αλλα και της ντοπιας παραγωγης των αμπελωνων της Βιρτζινια.

Το εστιατοριο ειναι μαλλον ακριβο, πραγμα που σε κανει να αναρωτιεσαι πως ειναι παντα γεματο σε μια μικρη πολη της Virginia. Ας μην ξεχναμε πως στην Charlottesville υπαρχει το πολιτειακο πανεπιστημιο UVA (University of Virginia), και επομενως μαζευει κοσμο που μπορει να το υποστηριξει.

 

The service is discrete and cordial, organized and effective. I wish I lived closer to revisit and try all the chef’s creations.  The only thing I can do is arrange another trip to beautiful Charlottesville  Virginia.

Το σερβις ειναι διακριτικο και ευχαριστο, συντονισμενο και αποτελεσματικο. Θα ηθελα παρα πολυ να βρισκομαι πιο κοντα ωστε να ξαναπαω συντομα να δοκιμασω ολες τις δημιουργιες του πολυταλαντου σεφ. Δεν μενει παρα να κανονισω αλλη μια εκδρομη στην ομορφη Charlottesville της Virginia.

despinarion

PS. This article has been featured on the Greek site Food and Leisure Guide

Advertisements

6 Comments Add yours

  1. persönlich says:

    Καλη σταδιοδρομια στον “νεο” σου χωρο μικρουλα;)

  2. persönlich says:

    Οποια πετρα κι αν σηκωσεις,
    ολο και κατι Ελληνικο θα βρεις απο κατω 😉
    Βρισκω πολυ ενδιαφερουσα την ατμοσφαιρα του χωρου,
    αλλα πολυ..λιγη..την μεριδα του αρνιου για μενα 😉
    Τα υπολοιπα συνοδευτικα,δεν ειναι της γευσης μου..
    Φιλακια με γευση μπαμιας σε κοκκινη σαλτσα 😉

    Υγ..Το εχουν παρακανει με την τιμη για αρνακι και παιδακια..
    27 € περιπου το κιλο για κατεψυγμενα εδω στην Γερμανια.
    Κι αυτο,οταν στην Νεα Ζηλανδια,
    τα προβατα ειναι περισσοτερα απο τους κατοικους!
    Μηπως μου στοιχιζει φτηνοτερα αν αρχισω να τρωω..Νεοζηλανδεζες 😉

    1. despinarion says:

      Ευχαριστω Κωστη. Ενθουσιαστηκα με την ιδεα και ομολογω οτι δεν με αφησε παραπονεμενη. Το αρνακι κι εδω ειναι σχετικα ακριβο. Αυτο νομιζω ειναι ντοπιο απο λιβαδια της Βιρτζινια οπου τα τρεφουν με αγνα χορταρακια τα πανε νηπιαγωγειο κλπ. Ευχαριστω για τις ευχες. Το ριξαμε παλι στη μασα οπως βλεπεις!

  3. me (maria) says:

    Να κανονίσεις να ξαναπάς..και να μας ξεναγήσεις κι εμάς σε άλλες γεύσεις με τον μοναδικό τρόπο σου….ακόμα και τα κακόφαγα σαν κι εμένα!!

  4. Katrine says:

    Για να λες εσύ, πως ευχαρίστως ξαναπήγαινες, σίγουρα ικανοποίησε οφθαλμούς και γευστικές αισθήσεις!! Λοιπόν, το αρνάκι όταν ήμουν μικρή ήταν αφορμή να γκρινιάξω ,μου μύριζε κάπως! Έπεφταν οι νοστιμότατες πατατούλες από δίπλα της μαμάς και ξεγελιώμουν. Λες, με πουρέ???
    Ξύλινο πάτωμα η απόλυτη ζεστασιά του χώρου και του “ήχου”, αλλά έξω Δεσποινάκι δεν θα βάλουμε το 10ποντο όταν θα πάμε, ναι???
    Φιλί για την καλύτερότερη συνέχεια ταξιδιού::))

  5. despinarion says:

    Ευχαριστω Κατερινα μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s