img_0010

σουτζουκάκια σμυρνεϊκα με ατζέμ πιλάφι


Η φίλη μου η Σοφη,  δεν τρώει γιουβαρλάκια, και μου ζήτησε να της φτιάξω σουτζουκάκια. Η φίλη μου η Σοφη δεν είναι εδώ αλλά στην Αθήνα όποτε θα την καθοδηγήσω βήμα βήμα να τα φτιάξει.  Λοιπόν Σοφη την προσοχη σου!

Όταν ήμουν μικρή, άκουγα τη μαμά και τους θείους μου να λένε πως σαν τα σουτζουκάκια τα σμυρνέικα της μητέρας τους δεν ξαναματαφαγανε από τότε που πέθανε. Και κανείς δεν καραφερε να τα φτιάξει όπως εκείνη οσο κι αν και αν προσπάθησαν. Δεν έχω λοιπόν ιδέα τι έκανε τα σουτζουκάκια της γιαγιάς της Δεσποινας  τόσο αγαπητά,  αλλά νομίζω πως και η παραμικρή λεπτομέρεια παίζει ρόλο. Τι ψωμί θα βάλουμε, ποσο σκόρδο, ποσο κύμινο, τι είδους σάλτσα.

Το Σεπτέμβρη Σοφη, έφτιαξα σάλτσα από φρέσκια ντομάτα που τότε ήταν ώριμη και μοσχοβολιστη. Την έβαλα σε γυάλινα δοχεία που κλείνουν αεροστεγώς και στο ψυγείο.

Για τα σουτζουκάκια θέλεις,

800 γρ κιμα 85% απαχο

4-5 φέτες μπαγιάτικο ψωμί λίγο βρεγμένο

1 σκελίδα σκόρδο.

μισο κουταλάκι κύμινο.

αλατι και πιπέρι.

Αναμιγνυεις όλα τα υλικά και τα ζυμωνεις σε σουτζουκάκια.

Τα τσιγαριζεις σε λίγο καυτό λάδι να πάρουν καφετί χρώμα.

Τα βάζεις σε ρηχή κατσαρόλα (πλακερο) και ρίχνεις την ωραία σάλτσα ντομάτας.

Αν φτιάξεις ντομάτα σάλτσα φρέσκια, βάλε της λίγη ζαχαριτσα, και αλάτι.

Βαζεις και λίγο κύμινο στην σάλτσα σου και σιγοβράζεις τα σουτζουκάκια για μισή ώρα.

Παμε τώρα να φιαξουμε το ατζέμ πιλάφι.

Θελεις, 2 φλυτζανια ρύζι γλασέ,

1 φλυτζάνι κριθαράκι,

5 φλυτζανια ζωμό κοτας,

αλατι,

2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο και

Προαιρετικά , 1/2 φλυτζάνι καβουρδισμένο κουκουνάρι.

Ξέπλενεις  καλά το ρύζι με κρύο νερό για να σου γίνει σπυρωτο.

Σε μια κατσαρόλα ζέσταινεις το λάδι μέχρι να κάψει και ρίχνεις το κριθαράκι. Ανακατευεις με ξύλινη κουτάλα μερικά λεπτά μέχρι να πάρει χρυσάφι χρώμα.

Ριχνεις το ζωμό, το λευκό ρύζι και αλάτι. Ανακατεύεις και σκεπάζεις την κατσαρόλα ενώ συγχρόνως χαμηλώνεις την φωτιά τόσο όσο να σιγοβράζει.  Σε είκοσι λεπτά περίπου θα είναι έτοιμο. Το κοιτάς ενδιάμεσα μήπως και χρειαστεί λίγο ζωμό ακόμα. Όταν ετοιμαστεί το πιλάφι, θα είναι αφράτο και σπυρωτο. Εδώ προαιρετικά προσθέτεις το κουκουνάρι.

Λοιπον Σοφη, πας Καμπερα και το φτιάχνεις στον Μάικλ

Σε φιλώ γλυκά!

 

 

 

 

IMG_8427

Palladio – a fine restaurant in Virginia’s wine country

To εστιατοριο Palladio  ακριβως διπλα απο το οινοποιειο Barboursville,  λειτουργει καθημερινα για μεσημεριανο και μονο τα Σαββατοκυριακα για δειπνο.  Η πλησιεστερη πολη ειναι περιπου εικοσι χιλιομετρα μακρυα που σημαινει οτι για να δειπνησει κανεις εκει, πρεπει να το προγραμματισει εκ των προτερων.  Εκεινο το Σαββατοβραδο, το Palladio ηταν γεματο κοσμο.

Η κουζινα ειναι Ιταλικη, και ο executive Chef Spencer Crawford χρησιμοποιει φρεσκα και εποχιακα προιοντα που παραγονται στην φαρμα της επιχειρησης.  Μας υποδεχτηκε ο Sommelier Alessandro Medici που ειναι εξαιρετικος στο συνδυασμο φαγητου και κρασιου.

H περιποιηση, διακριτικη και ευχαριστη και τα φαγητα που δοκιμασαμε  εξαιρετικα.  Προσωπικα ενθουσιαστηκα το Spaghetti alla Chitarra con Polipo e Finocchi  με πορτοκαλι, χταποδι, χαβιαρι και φινοκιο.  Γι᾽αυτο και μονο θα ξανακανω το ταξιδι.  Συνδιασμος καινουργιας γευσης και αγωνιας για να μη τελειωσει η απολαυση.

alessandro

Alessandro Medici

Palladio

αραντσινι amuse bouche

Uova di Quaglia e Asparagi
Asparagus with Quail Egg,
House Made Pancetta, Balsamic Cured Pearl Onions & Parmesan

Spaghetti alla Chitarra con Polipo e Finocchi
Abruzzo-style Spaghetti with Mullet Roe,
Shaved Octopus, Fennel & Orange

Το γευμα συνοδεψαμε με το αστερι των αμπελωνων, το βελουδινο  Octagon (blend Merlot, Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon και Petit Verdot)

Bistecca di Manzo Waygu
Waygu Beef Hanging Tender Steak
Roasted Cauliflower, Red Peppers, Currants & Pine Nuts
Sherry Gastrique

Involtino di Verza con Agnello e Lenticchie
Cabbage Wrapped Braised Border Springs Farm Lamb
Black Lentils, Roasted Turnips & Baby Arugula

Μια ακομα γευστικη εκπληξη ηταν το παγωτο creme fraiche με φυστικια Αιγινης.

apricot turnovers

Ολα αυτα εγιναν διπλα σε ενα παραθυρο, που οταν κοιταζες εξω, χανονταν τα ματια σου σε απεραντους αμπελωνες.

Σας φιλω γλυκα

IMG_8445

Pomme, Va

Gerard

Chef Gerard

Σε ενα μικρο χωριο στην Βιρτζινια, την Gordonsville,  ενας πολυβραβευμενος γαλλος  σεφ απο την πολη Meaux της Γαλλιας,  ανοιγει το 2005 ενα γαλλικο μπιστρο, το “Pomme”.  Διαβαζοντας το βιογραφικο του, ενθουσιαζομαι και αφου η Gordonsville βρισκεται τοσο κοντα στην Barboursville που βρεθηκα το Πασχα,  μια επισκεψη στο Pomme μπηκε στο προγραμμα.

Το εστιατοριο ειναι γεματο, ο σεφ Ζεραρ ερχεται σε καθε τραπεζι και χαιρετα τους πελατες.  Ο χωρος ειναι ζεστος, και η εξυπηρετηση γρηγορη και εγκαρδια.  Η λιστα των κρασιων εξαιρετικη.  Καθε πιατο που δοκιμασα ηταν εξαιρετικο.  Μια βελουτε σουπα gazpacho, ενα τελεια ψημενο φιλετο απο κοκκινοψαρο beurre blanc, σπαραγγια τρυφερα και στο τελος μια ταρτα λεμονι που σε μετεφερε νοερα στην Νικαια της Προβηγκιας.

Φανταζομαι πως ενα αυθερντικο γαλλικο εστιατοριο ταιριαζει απολυτα στην καρδια της κρασοχωρας της Βιρτζινια.  Λυπαμαι που δεν ειναι πιο κοντα ωστε να μπορω να το απολαμβανω πιο συχνα.

 

Σας φιλω γλυκα

115 S. Main Street, Gordonsville, VA 22942

IMG_8277

Lent foods of Greece

IMG_8271

Lagana.  Traditional yeast flat bread with sesame

IMG_8273

IMG_8274

smoked mussels

IMG_8276

 

 

IMG_8278

taramosalata (fish row salad above) and hummus

IMG_8275

photo 1shrimp with olive oil and lemon dressing

IMG_8280

IMG_8281

 

olives

IMG_8282taramosalata

IMG_8283
radishes

Καλη Σαρακοστη

Σας φιλω γλυκα.

IMG_8249

In the middle of the winter storm

IMG_8235

 Εξω το χιονι επεφτε πυκνο ολη μερα. Μεσα εκοβαν τα μαχαιρια, εψηνε ο φουρνος,  αχνιζαν οι κατσαρολες.  Το χιονι θελει παρεουλα.  Βαλτε τα σκουφια σας, τις μποτες σας και ελατε!  Ετσι ειπα στους αγαπημενους φιλους και γειτονες την Λετισια και τον Δημητρη.   Κι εκεινοι ηρθαν ολο χαρα. Ειναι τυχη και ευτυχια να εχεις καλους γειτονες, να σε αγαπουν και να τους αγαπας, να ειναι δικοι σου ανθρωποι.

IMG_8252

 

Εχω βρει στην αγορα μικρα μπρουσκετακια του Jose Andres που ειναι τελεια και πολυ τραγανα και νοστιμα.  Παιζοντας με εντονες γευσεις τα στολισα με κοπανιστη και λιαστη ντοματα, με βουτυρο, κρεμα αντζουγιας και καπαρη και με μειγμα ελιας και ντοματας.

 
IMG_8249

 

 

IMG_8243

Το κυριως γευμα ηταν μυδια mariniere.  Μαγειρευτηκαν οταν ηρθαν οι φιλοι μας.  Κι ενω το χιονι συνεχιζε να πεφτει και να μεταμορφωνεται σε παγωμενη βροχη, μεσα οι καρδιες ηταν ζεστες και χαρουμενες.

IMG_8241

Leticia and the hostess.

IMG_8236

 

terre-degli-svevi-re-manfredi-aglianico-del-vulture-basilicata-italy-10522357


photo 1Με χαλβα της Ρηνας, τυρακια και φραουλες τελειωσαμε το κρασι μας.  Οι ωρες κυλησαν ομορφα και δε μας ενοιαζε τι γινεται εξω.  Μαζι μας ομως ηταν κι αλλοι φιλοι καρδιας που λογω αποστασης και .. καιρου δεν μπορεσαν να ερθουν.  Το dessert wine ῾Αριαδνη ῾ απο τους αμπελωνες του αγαπημενου Λοιζου Παπαδοπουλου,  Οι πετσετουλες απο το Maison du Linge της αγαπημενης Μαριαννας Παπαδαυιδ και τα φιν φον πιατα απο την αγαημενη φιλη Carole Rawlings.  Φυσικα ηπιαμε  στην υγεια τους !

IMG_8255

Σας φιλω γλυκα!

IMG_8081

Bagel and smoked salmon with a greek twist!

2015/01/img_8078.jpg

 

Οτι πιο λαχταριστο μπορεις να βρεις σε αμερικανικο bagel shop.  Στο σπιτο μπορεις να το φιαξεις ακομα πιο νοστιμο, διαλεγοντας καλη ποιοτητα καπνιστου σολωμου.  Ενα bagel  με σουσαμι,  cream cheese και μερικες φετες σολωμου.  Το ῾ κερασακι στην τουρτα ῾ εδω αποτελουν τα καπαροφυλα εισαγωγης (δια βαλιτσος) απο την Ελλαδα.  Ταιριαζουν απολυτα με την αλμυρα του ψαριου!

Σας φιλω γλυκα.

2015/01/img_8080.jpg

 

2015/01/img_8082.jpg

IMG_8068

Τραγανά μπουρεκάκια τυριού.

 


2015/01/img_8071.jpg

Λιγο πριν φυγω απο την Αθηνα για το Οχαϊο χροοοοονια πριν, αντεγραψα σε ενα μπλοκακι μερικες συνταγες της μαμας μου.  Μια απο αυτες ηταν τα τραγανα μπουρεκακια με τυρι.  Τα εφιαχνε συχνα  και εμεις μπαιναμε βγαιναμε και κλεβαμε ενα.  Πριν τελειωσει η ημερα τα μπουερκακια ειχαν εξαφανιστει.  Τα ξαναθυμηθηκα σημερα μετα απο πολλα χρονια.

IMG_8070

ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΛΟ:

 1 φλυτζανι ελαιολαδο /  1 φλυτζανι γιαουρτι η sour cream / τον κροκο απο ενα αυγο

Ανακατευουμε σε ενα μπωλ τα υλικα.  Μετα προσθετουμε ..

1 κουταλακι baking powder / 1 κουταλακι του τσαγιου αλατι /   αλευρι για ολες τις χρησεις μεχρι να γινει μια μαλακια ζυμη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΜΙΣΗ:

250 γρ φετα τριμμενη και ενα αυγο

 

IMG_8073

 

Ανοιγουμε   την ζυμη με τον πλαστη σε παχος περιπου 3 με 4 χιλιοστα.  Κοβουμε στρογγυλα κομματια με την βοηθεια ενος φλυτζανιου.  Βαζουμε λιγη γεμιση στο κεντρο και σχηματιζουμε ημικυκλια διλπωνοντας τα.  Στο κλεισιμο του φυλλου βοηθα λιγο νερακι.  Αλειφουμε την επιφανεια με κροκο αυγου σε ελαφρο διαλυμα με λιγο νερο.  Πασπαλιζουμε με σουσαμι.  Αυτη τη φορα τα μισα τα εκανα με μαυροκουκι. Ψηνουμε στους 180 βαθμους  περιπου για μιση ωρα μεχρι να ροδισουν.

 

IMG_8072

 

 

IMG_8069

 

Σας φιλω γλυκα.

IMG_8039

τα γιουβαρλακια του χειμωνα

2015/01/img_8038.jpg

Γεναρης χωρις γιουβαρλακια δεν γινεται.  Απο τα πιο αγαπημενα χειμωνιατικα φαγητα, οπου η σαλτσα αυγολεμονο γινεται σχεδον σουπα.

2015/01/img_8041.jpg

Για τεσσερεις μεριδες: 800 γρ.  απαχο κιμα, 1/4 φλ. ρυζι, ενα μικρο κρεμμυδι τριμμενο, 1/2 φλ. ψιλοκομμενο μαϊντανο, αλατι και πιπερι.

2015/01/img_8043.jpg

Βραζω το ρυζι μονο του για 5 λεπτα και το σουρωνω. Ετσι το ρυζι μαλακωνει και δεν πεταγεται εξω απο τα γιουβαρλακια τσουπ, σαν καρφι.  Αναμιγνυω ολα τα υλικα και πλαθω 16 αρκετα μεγαλα γιουβαρλακια.  Τα σκεπαζω με ζωμο κοτας και προσθετω λιγο ελαιολαδο. Βραζω σε χαμηλη φωτια για σαραντα λεπτα περιπου.

Για το αυγολεμονο χτυπαω 2 αυγα με τον χυμο απο τρια λεμονια.  Το προτιμω.. ξυνο! Προσθετω ζεστο ζουμακι στο μιγμα των αυγων μεχρι να ζεσταθει.  Ριχνω το μιγμα στην κατσαρολα με τα γιουβαρλακια, και κουναω την κατσαρολα για να παει παντου.  Σβηνω την φωτια και σκεπαζω την κατσαρολα μεχρι να δεση η σαλτσα.

2015/01/img_8046.jpg

Ανοιξτε κι ενα merlot .. και καλη ορεξη.

Σας φιλω γλυκα.

IMG_7367

Mac and Cheese (mission accomplished)

macncheese

Ηταν ενα στοιχημα και πιστευω πως κερδηθηκε. Απο την ημερα που εφαγα Macaroni and Cheese στο  Berner’s Tavern του Λονδινο,  αποφασισα να πειραματιστω και να φιαξω ενα εξ᾽ισου νοστιμο και κρεμωδες φαγακι, που ειναι τοσο καλοδεχουμενο τις κρυες ημερες του χειμωνα.

Ειμαι πολυ ικανοποιημενη  με την δευτερη δοκιμη.

250 γρ κοντο μακαρονακι (ditalini rigati)

3/4 φλυτζανιου κρεμα γαλακτος

800 γρ τριμμενο sharp Cheddar

λιγο μοσχοκαρυδο

Σε αλατισμενο νερο βραζουμε το μακαρονακι al dente.  Σουρωνουμε

Σε αντικολλητικο τηγανι ζεσταινουμε λιγο την κρεμα και ριχνουμε μεσα το τυρι. Ανακατευουμε παντα σε χαμηλη φωτια μεχρι να γινει μια ομοιομορφη κιτρινη πηχτη κρεμα.  Τριβουμε λιγο μοσχοκαρυδο απο πανω  και ανακατευουμε.

Βαζουμε το μακαρονακι σε πυριμαχο  σκευος και ριχνουμε την κρεμα μεχρι να το καλυψει.  Ψηνουμε στο φουρνο σε 180 Κελσιου η 350 Φαρεναϊτ για ενα τεταρτο σκεπασμενο κι ενα τεταρτο ξεσκεπαστο. Αναβουμε το γκριλ για 3 με 4 λεπτα μεχρι να ροδισει η επιφανεια.

Ο ορισμος του comfort food!

Σας φιλω γλυκα

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Tavola festiva

IMG_7995

Σε αναμνηση των Χριστουγεννων 2014! Χαιρομαι γιατι μπορεσα ακομα μια φορα να στολισω το σπιτι γιορτινα και να μαγειρεψω για την οικογενεια μου! Το project Χριστουγεννα αρχιζει λιγο μετα το Thanksgiving. Τα δωρα πρεπει να εχουν ηδη αγορασθει και να φευγουν τις πρωτες ημερες του Δεκεμβρη για να φθασουν (ισως) πριν απο τα Χριστουγεννα περα απο τον Ατλαντικο! Τραπεζομαντηλα και πετσετες φρεσκαρονται και αποφασιζω ποιο σερβιτσιο θα χρησιμοποιησω. Το δεντρο στολιζεται και αρχιζει ο μπελας του τι θα μαγειρεψουμε φετος῾!  Λιστες για το μενου αλλα και για τα υλικα που θα χρειαστω!

Εν τω μεταξυ ολες αυτες οι λιστες που σκαρωνω ειναι εντελως ενδεικτικες γιατι μεχρι την ημερα των Χριστουγεννων θα εχω αλλαξει γνωμη αρκετες φορες.  Παρ᾽ολα αυτα φετος καταφερα να μεινω αρκετα πιστη στην αρχικη αποφαση για το γευμα των Χριστουγεννων που την ηθελα παραδοσιακη των παιδικων μου χρονων.  Για γαλοπουλα βεβαια ουτε λογος,  Η καταναλωση γαλοπουλας την ημερα των ευχαριστιων παραειναι ηδη αρκετη για φετος.  Μα και οταν ημουν παιδι δεν ειχαμε ιδιαιτερη αγαπη στην γαλοπουλα κι ετσι τα Χριστουγεννιατικα τραπεζια μας ειχαν σαν κυριως πιατο, μοσχαρακι η ψαρι αθηναικη.  Τις προηγουμενες χρονιες το Crown και η Porchetta ηταν ωραια, αλλα για να πω την αμαρτια μου, οσο με ικανοποιουν οι γευσεις των παιδικων μου χρονων, δεν με ικανοποιει καμια γκουρμεδια.  Τυροπιτα ταψιου και η ωραιοτατη σαλατα με φακες της Soumada Sou (Λυγερης Γαϊτη) για πρωτο πιατο, και μοσχαρακι λεμονατο, πατατες φουρνου, και ρωσσικη σαλατα για κυριως γευμα.

Αυτα και ολα τα αλλα, τα διακοσμητικα των φετεινων Χριστουγεννων καταγραφονται εδω σημερα. Αλλο ενα ενθυμιο Χριστουγεννων!  Και του χρονου!

Σας φιλω γλυκα.

IMG_7992

IMG_7999

vasilopitaa

Vasilopita, a new years Greek tradition.

vasilopitaa

Vasilopita is a  sweet pie prepared in many different ways in the various regions of Greece. The name comes from Saint Basil (Vasilis) who’s memory is celebrated on January 1st .  Saint Basil is the Greek version of Santa Clauss as they share the sane red outfit and bring presents to children.  Saint Basil comes through the chimney of your house on New Years Eve.  According to the tradition Saint Basil comes from Caesarea of  Cappadocia.

In  Athens  the vasilopita is a round yeast type cake  with essence of mahleb and it is called ” Politiki Vasilopita” (from Poli or Constantinople which is today Istanbul) .  However there is a very popular version of Vasilopita made like a cake.  In Northern Greece Vasilopita is a savory pita made with greens and herbs in fyllo dough.

In the dough of the Vasilopita the custom requires to put a coin. In the old times that coin was a golden one.

As the year changes the head of the family makes a cross with a knife on the top of the vasilopita and cuts pieces naming and distributing them to the members of the family.  There is a hierarchy in this ritual.  The first piece goes to Christ, the second to the house, the third to the father and then the mother, the grandparents , the children of the family in descending age order, and then all the members of the family or any person present in the celebration that day.

The winner of the coin is the lucky person.  If the coin goes to Christ it means that there will be protection of the whole family and if it goes to the house, it is also a blessing for the entire household.

I have a very  old recipe from my grandmother’s time of a Vasilopita in a cake version and I will share it with you.

320  gr.. unsalted butter

500 gr.  sugar

6 eggs separated

600 gr. flour

the juice of 2 oranges

grated peel from 1 orange

1 teaspoon  baking soda

120 gr.  cognac

First beat the butter adding slowly the sugar to a fluffy mix.

Separate the eggs and beat the egg whites separately into a thick meringue.

To the butter mix add slowly the egg yolks, and the orange juice.

Then add flour mixed with the baking soda, and at the end the grated orange peel.

Bake in a round spring form pan layered with parchment paper at 375 degrees Fahrenheit for about 45 min- 1 hour until the cake is done. Check by inserting a clean sharp knife.  The cake is done when the knife comes out clean.  When the cake is cold dust the surface with powdered sugar and decorate the top  to celebrate the new year.

To all a happy and prosperous 2013!

Despinarion.

P1110765

Christmas 2012

ch12-3

Today I want to share with you some pictures from our Christmas table.   This year I used a linen runner with burgundy designs over my grandmother’s white linen tablecloth.  Tavola Bianca with a Christmas twist.  I tied the napkins with a dark red velvet ribbon, and I added two glass red peppers that I found in a small shop in Chinatown (San Francisco)

Instead of one centerpiece, I made two and placed them symmetrically along the table.  On glass cake pedestals. I placed two wreaths that I made from a bunch of evergreen branches  from the neighborhood  nursery. Then I added some candles, a large  pomegranate a sprig of holly and a few cumquats for more color.

After my guests sat down and admired them (enough to make me smile from joy and satisfaction) I removed them to make space for the platters and I lit small individual candles.

The glass table in the next room hosts the deserts.  The classic Greek Christmas cookies are called “melomakarona” and  ” kourabiedes” . The melomakarona are  made with olive oil, orange juice and peel, sugar, spices and flour or a combination of flour and cream of wheat.  Once baked and cooled they are dipped in honey syrup until the outside becomes soft and the heart still holds the cookie texture.  Chopped walnuts mixed with sugar and cinnamon on top of them are the finishing touches.  The kourabiedes are made with sweet butter, flour, sugar and roasted almonds.  When they come out of the oven we  dust them with powdered sugar and we arrange them in a pile looking like a mountain with snow.

You can see both melomakarona and kourabiedes on my glass table.

The Christmas menu this year was a potato soup with crispy bacon crumbles n top, my traditional cheese pie (made with feta cheese) served with a “Christmas Salad”  (recipe below).  Then I served Coq au vin with russian potato salad.  Finally I do something that I really like and my guests like too. After bringing a platter with cheeses, I start peeling and slicing seasonal fruit such as pears (the bosco were incredible) apples and tangerines.

We usually move in the family room for coffee and sweets.  I hope next Christmas  finds everyone in good health and surrounded by loved ones. Until then have a Happy New Year.

Christmas salad (serves 8-10)

One and a half heads radicchio thinly sliced

two Belgian endives thinly sliced crosswise

about 60 gr. baby arugula leaves ( this is approximately half the box you find in the stores)

100 gr. coarsely chopped candied pecans.

a handful of dried cranberries.

a cup of fresh pomegranate seeds.

Mix everything together and add salt to tour taste.

For the dressing mix in a jar, 1/3 cap extra virgin olive oil 3 tablespoons aged balsamic vinegar and shake well before dressing your salad.

Enjoy!

despinarion

lumPudding0

η Χριστουγεννιατικη Αγγλικη Plum Pudding

lumPudding0

Το βιλβλιο “Οδηγος Μαγειρικης” του Νικου Τσελεμεντε, των Αθηναϊκων εκδοσεων Β.Παπαχρυσανθου, Γ. Σταγγελ και Σια,  ανηκε καποτε στην γιαγια μου κυρια  Δεσποινα Παυλιδου –Δρακουλη. Ειναι η τριτη εκδοση του βιβλιου με ημερομηνια εκδοσης 1925.  Ο Νικος Τσελεμεντες διακρινοταν για την αγαπη του στην Ευρωπαϊκη  κουζινα και  ζαχαροπλαστικη.  Το κειμενο που εγραψε σαν προλογο στην συνταγη της πουτιγκας ειναι εξαιρετικα ενδιαφερον.  Το φωτογραφισα ωστε να το διαβασετε στην οριτζιναλ μορφη του συνταξης και στιξης.  Ελπιζω να το απολαυσετε οσο κι εγω.

PlumPudding

PlumPudding1

PlumPudding2

PlumPuddimg3

Plumpudding 4

PlumPudding 5

despinarion

τουρτα1

sidewalk gourmet

Street food is a topic that can potentially raise long discussions.  How clean is it,  how safe is it?  Street food is a growing business and  definitely part of a city’s personality.  Hard to resist a hot dog in New York,  roast chestnuts in via Condotti in Rome or a “koulouri” in the Syntagma square in Athens.  A soup from ” le camion qui fume”  in Paris or some Indian curry from the vans in San Francisco are good street food picks.  There are regulations for street food vendors in all the western countries.

Recently I visited Peru.  What I saw in the streets of Cusco made me very skeptical.  The street food is definitely ” homemade ” , the appearance is at least strange to the foreigner, and the conditions the food is carried and kept at least unacceptable.  But there are dozens of food vendors in every street, and that means there is some business there. I saw only locals buying from these vendors.

The first picture is taken outside a central school right above the  Plaza de Armas.  The woman sells sandwiches with a (I assumed) guacamole filling she had prepared at home.  All in a  plastic container down on the sidewalk. When she gets hungry, she eats one.

This is a better arrangement. There is a stand where ( I assume again) the meat is kept.  The sauce on top of the stand is homemade brought in a plastic container.

This is the strangest thing.  I don’t know what it is. I saw it often around the San Pedro central Cusco market.  To be honest  asked,  but I did not make sense out of the explanations.  It looks like a cake, but it must be savory (!) and maybe there is more of this in the bucket.

Some type of grain sold openly on the sidewalk

The ice cream carriages are nice. At least here they are covered in a refrigerator.  But I have seen  ice cream bars sold in buckets as well.

This plastic container is a very usual on every sidewalk  in Cusco.  In the bucket you may find different foods. Here the vendor had made some type of soup and sells it in individual containers.  Locals buy these and sit on a bench or on even down on a step and eat them right there. Any place any time.  People always eat something.

The two ladies in the picture clean pineapples and sell the pieces. Needles to say that the juices  from the fruit drips on the street and their boots.  So even if the fruit is clean, the whole picture turns some people  (including me ) off.

In this blog that I created recently to write about food,  I thought it would be interesting to share this part of the world and this type of culture.  However this is not to be confused with the Peruvian cuisine which I found wonderful and interesting.  I will come back on this in a future post.

Despinarion

P1040881

the Sunday table

It was many years after I left my home in Athens, that I realized how important was the Sunday meal of my childhood for my soul.  Sunday was the one and only day off school, and I always tried to complete my homework on Saturday afternoon, to enjoy the Sunday ritual.

The breakfast was just coffee (milk for us kids) and galettes with sweet butter and homemade marmelade. The ripe spring apricots boiled with sugar and trapped in small glass jars were there all year long.  Grandpa was living with us. On Sundays, right after breakfast he loved telling me stories.  Other families were going to church. We had conversations with grandpa.  He was reading a lot, he had a great social circle and talking with him was always interesting. Grandpa, despite my adolescent years, was talking to me as if I was an adult.  His stories would be about his home town in Smyrna, about a ballet performance he took me the other day, about people, about a novel, about politics.  You may think a girl at twelve would not care about these things but this is wrong. An interesting conversation is interesting at and for any age, and it is the charisma of the story teller that makes it such.

Even the times that my dad was not traveling we still had the Sunday story telling with Grandpa, and after that he went on, reading of the Sunday paper.

The Sunday meal preparation was also part of the day’s ritual.  Always in a big round pan and changing with the seasons. A roast chicken with potatoes however has no season, and it was definitely a favorite.  Summertime, ground beef and rice stuffed ripe tomatoes and peppers were arranged in the pan and chunky potatoes were stuck in the gaps.  Summertime, it was too hot to bake the meal at home. The neighborhood bakeries were open just for baking your food for a few drachmas. ” Tell him not to burn it!” , were always the last words from my mom as I was leaving to take the covered pan to the bakery.

Giouvetsi (roast beef chunks with orzo in tomato sauce) was a favorite Sunday meal as we entered fall.  The beef and the sauce from the last seasonal tomatoes in a large clay pot, was taken to the bakery along with a small bag of orzo on the side to be added fifteen minutes before the meat was “done” . The baker knew!  The meals baked in their wood burning oven were extraordinary.

As the weather was getting colder, the trips to the bakery were  becoming sparse.  Oil and lemon (with extra lemon) noix de boeuf was simmering in a covered pot until it became so tender that you could pull it apart.  On the side mom was making fries in olive oil.  That (lemonato dish) from all Sunday meals was on the top of my list, with a dark lemony brown sauce to dip your bread in.

A fish soup followed with the fish fillets dressed with lemon and olive oil and surrounded with boiled vegetables was on our table when the local fisherman had a good catch.

At one o’clock mom usually said. “Girls please set the table” . Mom had someone to help her, but setting the Sunday table in the dinning room, was our job.  Remove the decorative tablecloth and use a white linen one.  Large plates for the meal, smaller for the salad, silverware and napkins and don’t forget the salt and pepper shakers. Dad always wants extra salt.  I can still hear mom saying: ” Well, try it first”

Prepare the salad. Tomato and cucumber in the summer, cabbage in the wither , romain lettuce with fresh onions in the spring, russian salad any time.  On Sundays the bakeries did not make bread.  Cut yesterdays bread and put it in a basket. If it looks too stale, toast the slices, or put the loaf in the oven for a few minutes.

Last but not least, the cheese and the condiments. The olives, the mustard, the fish roe salad (taramosalata), the tzatziki, whatever was seasonal goes on the Sunday table along with a platter with cheeses.  Grandpa who was a “bon viveur” especially in the gastronomic sector, knew all the stores in Athens with the best foods, and the owners greeted him with his name.

In the coming and going from the kitchen to the dining room, everyone was involved. Even dad was preparing the tomato salad and he considered himself a specialist. His salad was rich and tasty! What can I say.

We all begun eating at the same time, after mom sat down at  her place.  This was respect to the person who cooked the meal.

There was always cold beer or wine depending on the season and the meal, and I was allowed to have a sip since my early years.

There was no TV during our Sunday meal but at 2:00 pm we all listened to a radio show called : “The theater on microphone” presented by a charismatic reporter with the name Achilleas Mamakis . He was talking about the latest theatrical events in the city and had interviews with actors and other artists.

The plates were removed by us girls at the end of the meal, and replaced by smaller ones for the fruit.  At home we never had sweets right after the meal.  These  were served much later, after the siesta with coffee.  At that time we the kids were not always present, as part of the Sunday ritual was to watch a movie with other classmates at the neighborhood theater.

There were times, when we gathered at someone else ‘s   home, usually our aunts.  Leaving our ritual and be part of others,  was very exciting.  They always made our favorite dishes which we thought were superior to our moms, and our cousins thought that our mom made the best chicken. Not to mention that they were preparing at times rabbit dishes or snails that our mom never made.   They made our favorite desserts and best of all, the youngsters were sharing a separate table with whatever that implies, mainly laughter and loud conversations. While the grownups were engaged in endless conversations after the meals, we were playing board games.

At our home, at aunt Niki’s or aunt Rea’s the Sunday meal was the social highlight of a normal otherwise week.

Small gatherings that went beyond food and wine. Small gatherings high up in memory, bringing up smiles.

Despinarion

faki

lentils – greek islands style

When I was a little girl I had a hard time eating lentils.  Just the sight of a dark soup in front of me, with a piece of garlic swimming in, was enough to turn me off.  Often we say that we don’t like certain foods, but growing up I realized that this is simply wrong. We don’t like the way some foods are cooked.  At home, mom prepared the lentils the way I just described, the ” Athenian way”.

I never thought that the addition of a simple ingredient would transform the awful soup to a tasty comfort meal.  That ingredient is fresh tomato sauce.

You need to find small brown lentils. Like all legumes the lentils must be from a fresh crop, otherwise you might boil them for hours and still have stones in your pot.  French lentils are often found in American supermarkets and Umbrian lentils in some specialty stores. In Greece great lentil varieties come from the northwest.

Place 8 ripe roma tomatoes (pomodori) in boiling water for one minute. Remove and place in cold water. They peel easily now. Chop them in small pieces.

Chop a medium white onion into very small pieces.  In a medium pot heat a spoonful of extra virgin olive oil and saute’ the onion until it softens.

Add three (3) cups of lentils in the same pot and stir a couple of times.  Add two cups of chicken stock and the chopped tomatoes. Add two bay leaves, two pieces of garlic, 1/4 teaspoon sugar, two tablespoons of extra virgin olive oil  and bring to a boil.  Reduce the heat to low and simmer the lentils for about half hour.  Good lentils should be tender by now. If not you need to add some liquid (hot water is fine at this point) and simmer more.

The lentils should look like a  thick soup, almost like chilli.  Add salt to adjust the taste and there you have it.

Lentils the Greek Islands way.  Remove the bay leaves and enjoy with a fresh baguette.

A sweeter variety has a finely sliced carrot in the soup.

A very popular side dish for the lentils is some smoked herring or oil cured mackerel.   A glass of Greek retsina or even a fresh red wine such as Beaujolais Nouveau (coming soon to a liquor store near you) will go nice with your lentils.

Happy Winter!

Despinarion

dag2

a sandwich is a sandwich

Dagwood (does he have a last name?) is without any doubt the  most famous sandwich maker/eater in history. His fantasy had no limits, or I should rather say, the limits were the content of Blondy’s refrigerator.  The comic strip  “Blondie”  was featured in a Sunday Greek paper when I was a kid, and these sandwiches have always been an inspiration.  When mom was away, my sister and I  always made unconventional sandwiches and we called them “the happenings”

The anatomy of Dagwood’s sandwich

A favorite sandwich when I was little was made with a small bread in the shape of a loaf topped with sesame seeds. This bread called ” simitaki ” in Greek was cut in half  lengthwise and filled up with mortadella and ” kefalotyri”  cheese.  In other instances we were using a small dark chocolate bar to make a sandwich. If you have never tried this french style sweet sandwich try it.  Use a hard roll with sesame seeds.

The flat sandwich above is flattened by toasting it and resembles a panini.  It looks like a toasted sub. In my adolescent years this big toasted flat sandwich  was very popular.  My friends and I called it ” pantofla ”  which means slipper.  A sandwich shop right across my school was making terrific pantoflas with your choice filling. Mine had cheese tomatoes and eggs and after toasting it the guy was re-opening it and was adding Russian Salad.

A classic pannini sandwich is made with slices of  special large Tuscan bread loaves and is  loaded with Italian goodies such as Sopressata, Mortadella, Salami, Capicola, Provolone, and anything else that you can pronounce imitating the voice of Sophia Loren. In any case, what do you think she grew up with, and turned out gorgeous. Definitely not peanut butter and jelly!

The grilled cheese sandwich is the favorite of all American children.  We made it very ofter when my kids were little. Of course the favorite cheese here is the classic yellow American cheese and the bread had to be Wonder Bread. Anything else more gourmet such as provolone cheese, and you were getting the angry look!

The tuna sandwich is another all American favorite.  Best tasting on whole wheat bread, this sandwich is a whole meal by itself.  The protein, the starch, the vegetables, everything is there. I had a friend in graduate school who had a tuna sandwich for dinner every night and he was reassuring his mom over the phone that he is eating balanced meals.

Here comes the sub! A favorite sandwich for growing boys. To be honest I cannot eat such a big sandwich and I never order it.  Besides that, a colleague  of mine, was bringing subs during working lunches, loaded  with raw onions. That was enough to make them despise subs.

Here we have some of the favorite American meat sandwiches.  They also come in big portions and sometimes unbelievable heights. But if you like deli meats they are great.  A roast beef sandwich is great with a New York deli style pickle and natural meat juices (au jus) on the side for dipping.

A Philly Stake sandwich is one I grew to like very much. Usually served on a crusty Italian or French bread the Philly is made with grilled slices of sirloin beef and caramelized onions.

The pastrami sandwich tastes good on rye bread and it is a classical New York deli favorite.  Carnegie Deli, one of the most famous delis in New York named its pastrami sandwich ” Woody Allen”  after the actor used the premises for one of his movies.

A corned beef sandwich is best on a hard roll with mustard and a pickle.

A variety of  corned beef is the Reuben sandwich where the meat is topped with sauerkraut.   I love this sandwich.

A burger is loved by people all over the world. There are so many varieties as people. Everyone loves a good juicy burger when made to their specifications. And there so many ways to make it. So many condiments, toppings, temperatures, pick yours! For me it is Angus ground beef, medium, with only ripe tomato slices, blue cheese and two crispy bacon strips.  Oh yes, you can add onions as long you can caramelize them!  OK? Thank you!

Here comes one of my absolute favorites. Smoked salmon and cream cheese on a bagel. To that add some dill and capers and take me to heaven to dine with New York Angels.  Bagels make great sandwiches, with just plain cream cheese or nowadays flavored cream cheese.

So cute and tasty the small delicate English tea sandwiches. With cucumber, or herbed butter, or salmon, or egg, one is never enough. You have to try them all. My favorite drink:  Earl Grey (what else!)

The classic American lunchbox sandwich. Peanut butter  and jelly.  This was not a taste I grew up with, but I found myself having a bite from the sandwiches I was making for my kids who loved them.  Once I tried to buy a gourmet peanut butter (my crazy ideas) and they figured it out immediately. It had to be the commercial kind.  Nowadays peanut butter sandwiches are not offered at the school cafeterias anymore for the fear of allergic reaction to peanuts. In some schools the peanut butter and jelly sandwich is not permitted in the school premisses at all.

Last but not least sandwich cookies and sandwich ice creams.  The one and only Oreo Cookie which as we all know, you first must separate, lick the  cream inside and then eat the cookies. Any other way is considered to be at least unorthodox.  I also love white cookies with lemon cream filling, again eaten as described above.

The smore is the favorite after barbeque cookie. Two fresh graham crackers with a piece of chocolate and a roasted marshmallow.

As for the ice cream sandwiches,  the cookies above and below should be soaked and mushy. This is an absolute must!

There is no limitation in the imagination in the making of a sandwich.  A pita pocket with kebob and tzatziki,  a French baguette with brie cheese,  oooops!!! a hot dog,  a smørrebrød, a three story club sandwich, and the list goes on and on!

What is your favorite?

Despinarion

rabbitbraininitsragout

El Bulli, cooking in progress (the film in pictures)

I am always intrigued  with the creativity of some chefs.  The most amazing of all is Feran Adria, the famous chef and owner of  the  three Michelin star restaurant El Bulli in the city of Roses in Catalonia. When I turned on the TV one day, and saw  the movie ” El Bulli cooking in  progress ”  playing,  I left what I was doing at the time and started watching and taking pictures of the culinary creations at the same time.
El Bulli, which now has closed permanently as a restaurant and will reopen in a few years as a creativity center, was operating then only six months in a year. A few weeks before the opening of the season, a new crew comprising of young chefs, joined the team and participated in the design of the new menu. This is the story of the movie.  Careful planning, menu propositions, new creations, unconventional methods, molecular cuisine with Ferran Adria in the role of the taster.

From the film “El Bulli cooking in progress” I am bringing today my pictures.  Enjoy!

Vanishing ravioli

Παντα ενθουσιαζομαιι με την δημιουργικοτητα μερικων σεφ.  Πιστευω οτι ο αξιολογωτερος απο ολους ειναι ο Ισπανος Ferran Adria , ιδιοκτητης και σεφ του περιφημου εστιατοριου El Bulli στην Καταλονια που εχει τιμηθει με τρια αστερια Μισελεν.  Οταν ενα απογευμα ανοιξα την τηλεοραση και συνειτοποιησα οτι επειζε το ομωνυμο εργο παραγωγης 2011, αφησα οτι εκανα και τοπαρακολουθησα με μεγαλο ενδιαφερον , ενω παραλληλα εβγαζα και φωτογραφιες με τo iPad.

To El Bulli εχει κλεισει τωρα σαν εστιατοριο, και θα ξανανοιξει σε δυο χρονια σαν κεντρο δημιουργικοτητας. Οσο λειτουργουσε σαν εστιατοριο ηταν ανοιχτο μονο εξι μηνες. Η υποθεση του εργου ειναι η προετοιμασια για την καινουργια σαιζον, μερικες εβδομαδες πριν.  Νεαροι σεφς ερχονται στο κεντρο και βοηθουν στην οργανωση, και στην ετοιμασια και παρουσιαση του καινουργιου μενου.  Σε ολο το φιλμ o Ferran Adria παιζει απλα τον ρολο του.. δοκιμαστη.

Απο το φιλμ ” El Bulli cooking in  progress ”  φερνω σημερα μερικες φωτογραφιες μου. Απολαυστε!

Δεσποιναριον

Ice vinegraitte with tangerine and green olives

barbounia

The red mullet / Το μπαρμπουνι το δικο μας.

Μπαρμπούνι μου θαλασσινό και ψάρι του πελάγου όσο μποράς φυλάγου, αχ ψάρι του πελάγου.
Το μάθανε πως σ’ αγαπώ κι όσο μποράς φυλάγου, αχ ψάρι του πελάγου,, όσο μποράς φυλάγου.
Μπαρμπούνι μου θαλασσινό κι ολόχρυσό μου ψάρι, κρίμα είν’ εγώ, να σ’ αγαπώ και άλλη να σε πάρει

The Greek text above is a verse of an ode to the red mullet that I cannot possibly translate without making it sound silly.  ” My beautiful red mullet of the sea, watch yourself. They know I love you, so watch yourself.  It is a pity that I love you so much and someone else enjoys you.”   There, at least I tried.

I always thought that the red mullet (barbouni in Greek) was our “national fish” !  It is definitely swimming in the Aegean, the Ionian and the Cretan seas and Greeks always enjoy it fried or flame broiled in the late summer months, after the strong north winds of the sea (meltemia) subside.  In reality the red mullet swims all over the Mediterranean Sea and at the European coasts of the Atlantic Ocean.  So people from many countries go fishing for red mullets and they prepare it their own different ways.  The red mullet has (in my opinion) the tastiest meat of all fish.  But only when you taste it  you can tell.  A red mullet does not get bigger than 10 inches and it can be as small as 4 inches.  By tradition the large fish are broiled and the small are fried.

The red mullet is an expensive fish but it’s rare taste brings it all over northern Europe and as far as I know in New York too.  I once found red mullets in Rockville in the Washington Area.  I was so excited that I immediately called my few Greek friends to tell them.

The small and medium red mullets are  dipped in flour mixed with salt and pepper and fried for a few minutes  in hot olive oil until they are light golden brown.   The best dressing is just fresh lemon.  The usual side dish is boiled greens such as dandelions, or hand cut fries.  The fried small barbouni may be eaten as is, without removing the bones or the head and the tail , as everything is so tender.  They say that Greek cats do not know the taste of the  red mullet because people never leave anything.  I personally do not eat the head or the bones, but  I am one of the few.

The large fish are flame broiled or pan seared until done and served with a dressing of olive oil and lemon.  With the broiled red mullets I like steamed vegetables  (zucchini and potatoes mainly) or a ripe tomato salad.

The leftover  fried fish may be dipped in a thick sauce made of  olive oil, flour , garlic, red wine vinegar, and rosemary.  The fish marinate a little in this sauce and they taste extraordinary.  We call these “barbounia marinata”, and my mom purposely was frying more fish the first day so that we always have leftovers.

I have eaten barbouni fillets in other places in the world.  In Costa del Sol in a tapas place, in Southern France on couscous, in Paris just one filet perfectly juicy and flaky, and in Vienna in a fancy restaurant as part of an amuse bouche creation, probably the best bite in Vienna.  In southern France and particularly in Nice the red mullet is part of the traditional Bouillabaisse prepared in amphora shaped clay pots.

I stay faithful to the traditional Greek ways and I try to enjoy them the summers when I visit Greece.

The image above is taken from the blog of from  the blog of dear Panathinaeos who recently fried red mullets for a group of friends.

Despinarion

P1100537

Tea on the Tiber

I like tea. Every time I go to London, I like to visit some beautiful traditional afternoon tea place like the Lanesborough Hotel or the Athenaeum (from which I have not shown you pictures yet). I never thought that I would find an afternoon traditional tea place so close to my home. One Sunday morning I saw one posting on Facebook (you know, those that somebody else is commenting on, and everybody else sees it) where “Tea on the Tiber” was urging friends to make reservations later for tea. That same day I was planning to go to Ellicott City for some antique browsing. I did not make reservations.

When I entered the place at 3:00 pm after having walked for three hours, the only place they had available was the deck outdoors. It was a lovely warm day and I had no problem sitting outside by the river, which is not called Tiber of course, but  Patapsco.

While I glimpsed the indoor settings which looked absolutely charming, the outdoors arrangement was lovely in a different way. Colorful settings made you feel you were in a doll house. I was impressed with the selection of teas. Both hot and some special ice teas for the hot weather.  I could not resist ordering the Earl Gray as it is my favorite flavor but at some point I must try something different.

The tea accompaniments were for the most part very good as well. With exceptional scones but very small quantities of marmelades and creams.  The little sandwiches  with cucumber ham and cheese were pretty good too.  A savory salad with corn could  be replaced with maybe one more scone.   The fruit seasonal and  fresh.  The dessert disappointed me a little.  There was a very large (compared to other bite size tidbits) piece of carrot cake.  With  two bites I was pretty full.  Maybe they can bake something else too and have two smaller pieces of  dessert.

The complete tea price per person is  $25.  They require a credit card number to reserve your table and they add the gratuity by themselves.

The service ( at least outside) was fine but not exceptional.  Everything comes at once  and you don’t see the waitress very often, at least outside.  At tea time I would prefer to be pampered. I am looking forward to revisit with some friends this time and of course in the indoor elegant arrangements.

Despinarion

Λατρευω το τσαϊ. Καθε φορα που  βρισκομαι το Λονδινο, φροντιζω να επισκεφθω καποιο παραδοσιακο φιν φον σαλονι , για να απολαυσω ολο το τελετουργικο του απογευματινου τεϊου. Ετσι εχω απολαυσει τσαϊ στο  Lanesborough Hotel  αλλα και στο Athenaeum απο το οποιο ακομα δεν σας εχω δειξει φωτογραφιες. Ποτε δεν φανταζομουν οτι θα εβρισκα παραδοσιακο απογευματινο τσαϊ τοσο κοντα στο σπιτι μου.  Μια Κυριακη πρωϊ  παρατηρησα στο φεησμπουκ καποια αναρτηση απο εκεινες που σχολιαζει καποιος αλλος και που τα βλεπουν ολοι. Ηταν απο το ” Tea on the Tiber”  που παροτρυνε τους φιλους να κανουν κρατησεις για το απογευμα.  Την ιδια μερα ειχα σκοπο να  κανω μια βολτα στα αντικερι (βλεπε παλιατζιδικα) του  Ελικοτ Σιτυ.  Κρατησεις δεν εκανα.

Οταν εφτασα κατακοπη απο το περπατημα στις τρεις το απογευμα, το μονο τραπεζι που υπηρχε ηταν εξω στο deck.  Ηταν μια ζεστη μερα με λιακαδα και θα ελεγα οτι μαλλον θα το προτιμουσα ουτως η αλλως.  Καθησα στο μπαλκονακι διπλα στον ποταμο που βεβαια δεν ηταν ο Τιβερης αλλα ο Patapsco.

Περνωντας στο εσωτερικο προς το deck,  ερριξα μια κρυφη ματια στα κομψα τραπεζακια μεσα.  Εξω παλι τα κεραμεικα χρωματιστα φλυτζανια και οι τσαγιερες σε εκαναν να αισθανεσαι οτι μπηκες σε κουκλοσπιτο.  Εντυπωσιαστηκα με την ποικιλια τσαγιων που προσεφερε το καταστημα.  Ειχα ακoμα μερικα ειδη παγωμενο τσαι, υπεροχη ιδεα για το καλοκαιρι.  Αλλη μια φορα παρηγγειλα Earl Grey, το αγαπημενο μου.  Καποτε ομως θα πρεπει να δοκιμασω κατι διαφορετικο.

Τα   συνοδευτικα του τσαγιου ηταν  ως επι το πλειστον  νοστιμα.  Υπεροχα scones αλλα με πολυ μικρες ποσοτητες μαρμελαδας, lemon curd  και clotted cream.  Τα μικρα σαντουιτσακια με αγγουρι, ζαμπον και τυρι ηταν νοστιμωτατα σε αφρατο ψωμακι.  Μια μικροσκοπικη σαλατα με καλαμποκι με αφησε αδιαφορη. Θα προτιμουσα ενα ακομα scone.  Τα φρουτα ηταν φρεσκα και εποχιακα.  Το γλυκο με απογοητευσε λιγο. Ηταν ενα μεγαλο κομματι carrot cake που πραγματικα με λιγωσε. Θα προτιμουσα δυο μικροτερα γλυκα.

Η τιμη για κομπλε τσαι ειναι $25.  Το σερβις καλο αλλα  οχι εξαιρετικο.  Ολα ερχονται μαζι και η σερβιτορα δεν ερχεται συχνα στο τραπεζι. Σε απογευματινο τσαϊ θα ηθελα να με περιποιηθουν λιγο περισσοτερο.  Για τις κρατησεις ζητουν πιστωτικη καρτα και στον λογαριασμο προσθετουν μονοι τους το φιλοδωρημα.

Μου περασε απο το μυαλο οτι δεν ειναι τοσο attentive  στο deck γιατι ολα ειναι πιο χαλαρα .  Θα το διαπιστωσω την επομενη φορα που θα επισκεφθω το Tea on the Tiber με δυο φιλες μου.  Μεσα αυτη τη φορα.  Φθινοπωριασε για τα καλα

Δεσποιναριον.

Tea on the Tiber

8081 Main Street, Ellicott City, MD 21043
(410) 480-8000

3

A Fall Birthday Dinner

The preparations

In an extended family, there is no calendar month without a birthday. In our family we celebrate two in the beginning of October.  The nature is changing since the end of September in this area of the world.  Cooler mornings, some yellow and red leaves and the first pumpkins appear in the markets. As a matter of fact, the markets are changing color all the way.  The tomatoes, the corn and the eggplants of September, are giving their place in the baskets to apples, pumpkins and pears.  The October celebrations embrace once more the new crop and a more “comfort”  type food is in the mind of the cook.

I go to a local nursery and I get a few seasonal plants and some small pumpkins to give a fall personality to my tables. A centerpiece for my round table costs only 4 dollars and it will stay there long after the dinner  party.

I set the tables the day before.   One is tavola bianca with my grand mother’s Despina’s linen tablecloth.  The other is “naked”  with only place mats in brow to depict the seasonal colors.  I select different color combinations for  the two dinning tables.  I fold the napkins in the shape of a flowerpot in the round table and I stick a silk mum in.  On the other table I tie a grown ribbon around the napkin.

The  menu

amuse bouch

You have seen the little amuse bouche glasses on top of the table settings.  I made a cucumber and avocado amuse bouche for my guests.  Two cucumbers without their seeds. one avocado, half cup of arugula leaves and half cup of feta cheese crumbled became a smooth pâté   in the food processor. I filled the small glasses and topped the pâté   with one slice of cucumber and a tiny dollop of Greek olive paste.

First course

I made a variation of the classic Ceasars salad.  I used half romain lettuce hearts which I dipped in a dressing first. I topped the letuce with two anchovie fillets. I added three to four croutons on the side and  a slice of a savory cake that I made with cheeses.   I always make my own  salad  dressing. One bottle of cold pressed Greek olive oil, a bottle of red wine vinegar,  a tube of  anchovy  paste,  a good Dijon mustard can make too many Ceasar salad dressings.

The main course

I prepared pork tenderloins  with sage leaves all wrapped in prosciutto.  I was debating on the side dish having in mind mashed potatoes with truffle oil or polenta.  Finally when I got to the market, the colorful small potatoes seemed as the best choice. I baked them with olive oil and sage with their skins. They turned out absolutely delicious.

For the roast I made a sauce using the drippings from browning the tenderloins with shallots, Oloroso cherry and chestnuts.


The dessert

Following the main course I offered my guests a cheese platter and seasonal fruit.  I  like to select three different types of cheese. A blue veined of a creamy nature, a creamy mild cheese like brie and a sharp tasting cheese. Yesterday I picked a smoked scamorza and a Saint Agur.  I am thrilled with the variety of imported cheeses I can find in some of the Washington Metropolitan Area markets.

The beautiful grapes and the ripe California fresh figs were accompanying the cheeses.

At the end of the meal we sang Happy Birthday and really enjoyed  three small cakes. I did not make the cakes as one Saturday morning is not enough to prepare the meal. Thank Havens for the areas Cake Makers. This one was from Balducci’s  and it was a pear cake. My absolute favorite of the evening.

It was a beautiful evening among family and friends.  Wishing to my beloved many happy returns!

Despinarion.

IvyInn_LB3

The Ivy Inn

A  little before leaving for Charlottesville Virginia during the Labor day weekend, I searched the internet to find dining recommendations .  The Ivy Inn was the first choice in one of the popular restaurant critique sites.  When I visited the web site of the restaurant, I was pleasantly surprised discovering that the owner and chef,   Angelo Vangelopoulos  of Greek origin. Chef Vangelopoulos is a graduate of the Culinary Institute of America an New York. He has received various awards and has worked next to chef Roberto Donna at the famous Galileo restaurant of Washington DC. I immediately went to Open Table and made reservations for Sunday evening.

Λιγο πριν φυγω για μια τετραημερη εκδρομη στην Charlottesville της Virginia, ερριξα μια ματια στο ιντερνετ για να βρω καποια καλη προταση για φαγητο. Επεσε το ματι μου στο The Ivy Inn, πρωτο στις προτιμησεις του κοινου καποιας σελιδας κριτικης εστιατοριων. Ακομα μεγαλυτερη ηταν η εκπληξη μου οταν επισκεφτηκα την ιστοσελιδα του εστιατοριου και πληροφορηθηκα οτι το εστιατοριο ανηκει στον Ελληνικης καταγωγης σεφ Angelo Vangelopoylos. Με σπουδες στο Culinary Institute of America της Νεας Υορκης, πολυβραβευμενος και – το πιο σημαντικο – με θητεια διπλα στον σεφ Roberto Donna στο Galileo της “πρωτευουσας του πλανητη”, ο σεφ αποφασισε να ανοιξει ενα εστιατοριο σε καποιο παλιο σπιτι στην Charlottesville. Εντυπωσιαστηκα και εσπευσα να κανω κρατησεις online για την τελευταια βραδυα της παραμονης μας εκει.

I have to admit that I was looking forward to this visit.  I wanted to somehow verify all that I had read in the reviews.  What made a great impression to me was the numerous mentions of the chef’s lamb signature dish.

Hidden behind a natural fence of tall trees,  the Ivy Inn restaurant used to operate as an Inn for many years,  A narrow path made with bricks leads to the entrance.

The Ivy Inn’s interior is simple and classically decorated.  The old wooden floors are covered with hand made oriental antique carpets.  The walls are decorated with a few pictures  and nicely framed mirrors.  The tables are covered with crispy white table clothes. The ground level has two connecting dinning rooms and an old wooden staircase leads to another dinning room upstairs.

The first pleasant surprise was the chef’s amuse-bouche  offer.  A crostini with porc rillette and a slice of a pickled okra.  And although the okra was so small, it left this characteristic gooey after taste.  I  don’t like the Greek style okra  in tomato sauce, but I really liked this.

As a first course, the fried green tomatoes with cornmeal crust and a bacon dressing were superb.  Even better was the gazpacho with chopped melon, watermelon, cucumber and feta cheese.  Here we have clearly a  Greek touch. This gazpacho was the best I have ever tasted.

 A little before the main course the chef sent another bite for tasting.  Two homemade  gnocchi with ragu sauce. This one was terribly salty.

The signature lamb dish contains two different ways of cooking and presentation. Three small chops with mustard crust and a small ” gyro ” with tzatziki and garlic sauce.  This is the only ” Greek style ” dish in the menu. The Ivy Inn’s cuisine is mainly American. All the dishes are made with organic fresh ingredients.

Ομολογω οτι περιμενα πως και τι αυτη την επισκεψη, για να κρινω με τα ιδια μου τα ματια και τα γευστικα κυτταρα αυτα που ανεφεραν οσοι το επισκεφτηκαν πριν απο μενα. Εκεινο που μου εκανε εντυπωση, ηταν οι αναφορες στο “αρνακι ” του σεφ και γι αυτο το αρνακι πηγαινα “καρφωτη”.

Κρυμμενο πισω απο μια συσταδα δενδρων, στο 2244 της Old Ivy Road, το περασαμε δυο φορες χωρις να το δουμε. Χτισμενο στις αρχες του δεκατου ογδου αιωνα, λειτουργησε σαν πανδοχειο για πολλα χρονια. Ενα διαδρομακι στρωμενο με τουβλα οδηγει στην κεντρικη εισοδο.

Το Ivy Inn εσωτερικα ειναι απλο και κλασσικο. Τα παλια ξυλινα πατωματα ειναι στρωμενα με παλια χειροποιητα χαλια, οι τοιχοι εχουν λιγους μα εξαιρετικους πινακες και καθρεφτες και τα τραπεζια ειναι πραγματικα απλα και ολολευκα. Στο ισογειο διαθετει δυο αιθουσες ενω μια ξυλινη σκαλα οδηγει στην τραπεζαρια του πρωτου οροφου.

Πρωτη εξαιρετικη εντυπωση προκαλει η αφιξη του amuse-bouche. Κροστινι με porc rillette και μια φετα μπαμιας τουρσι. Και παρ’ολο που η μπαμια ηταν μια σταλια, αφηνε την γνωστη κολλωδηεπιγευση στο στομα. Αυτη η επιγευση δεν ειναι ευχαριστη σε ολους. Προσωπικα σε κοκκινη σαλτσα δεν την ανεχομαι, αλλα σαν πικλα μου αρεσε παρα πολυ.

Σαν πρωτο πιατο, οι πρασινες ντοματες τηγανισμενες σε καλαμποκαλευρο και bacon dressing ηταν καταπληκτικες. Εκεινο ομως που με ενθουσιασε ηταν το Gazpacho με ψιλοκομμενο πεπονι, καρπουζι, αγγουρι και φετα. Εδω σκεφτομαι, εκδηλωνεται η Ελληνικη καταγωγη της γευσης. Απο τα καλυτερα που εχω δοκιμασει, ισως το καλυτερο.

Λιγο πριν το κυριως γευμα ο σεφ στελνει στο τραπεζι αλλο ενα κερασμα. Νιοκι με σαλτσα ραγκου. Αλλη μια μικρη γευστικη περιπετεια λιγο .. αλμυρη αυτη τη φορα.

Το αρνακι φθανει με δυο διαφορετικους τροπους προετοιμασμενο. Τρια μικροσκοπικα παϊδακια με ελαφρια κρουστα απο μουσταρδα κι ενας μικροσκοπικος γυρος με φετα τζατζικι και σως σκορδου. Συνοδευοταν απο πουρε πατατας φιαγμενο με ελαιολαδο και ratatouille. Σημειωνω οτι το αρνακι ηταν το μονο “ελληνικου τυπου” πιατο. Η κουζινα του Ivy Inn ειναι Αμερικανικη ως επι το πλειστον kαι ο σεφ χρησιμοποιει αγνα και εποχιακα υλικα.

The lamb was very filling and I was contemplating on not having any desert.  The menu descriptions did not seem interesting.  Luckily at the end my ” common sense” took over because the deserts in this place are extraordinary. Nothing to do with the usual ” american heavy deserts”.  My lemon chiffon pie was very light with a silky texture.

Το αρνακι ηταν πολυ χορταστικο και χρειαστηκε να το σκεφτω καλα εαν θα δοκιμαζα και καποιο γλυκο. Οι περιγραφες μου φανηκαν αδιαφορες. Στο τελος ομως παντα νικα η .. λογικη κι ετσι παρηγγειλα ενα lemon chiffon cake. Δεν το μετανοιωσα. Ηταν ελαφρο με μεταξενια γευση.

The chef and his team coordinate with local growers and businesses to ensure the best quality of any served meal.

The Ivy Inn has a good wine list and promotes American and even local wine.

The restaurant is expensive and this make you wonder how it can survive in a small city like Charlottesville.  Remember, this is the home of the University of Virginia (UVA) and therefore it brings many professionals of diverse background and a lot of visitors.

Ο σεφ και η ομαδα του συνεργαζονται με τοπικους παραγωγους και κτηνοτροφους, ωστε να φτανει στο τραπεζι, οτι πιο φρεσκο και καλο παραγει η περιοχη.

Η λιστα των κρασιων εμπεριστατωμενη Ivy Inn ομως δινει μεγαλη σημασια και στηριζει τα καλα Αμερικανικα κρασια της Καλιφορνιας αλλα και της ντοπιας παραγωγης των αμπελωνων της Βιρτζινια.

Το εστιατοριο ειναι μαλλον ακριβο, πραγμα που σε κανει να αναρωτιεσαι πως ειναι παντα γεματο σε μια μικρη πολη της Virginia. Ας μην ξεχναμε πως στην Charlottesville υπαρχει το πολιτειακο πανεπιστημιο UVA (University of Virginia), και επομενως μαζευει κοσμο που μπορει να το υποστηριξει.

 

The service is discrete and cordial, organized and effective. I wish I lived closer to revisit and try all the chef’s creations.  The only thing I can do is arrange another trip to beautiful Charlottesville  Virginia.

Το σερβις ειναι διακριτικο και ευχαριστο, συντονισμενο και αποτελεσματικο. Θα ηθελα παρα πολυ να βρισκομαι πιο κοντα ωστε να ξαναπαω συντομα να δοκιμασω ολες τις δημιουργιες του πολυταλαντου σεφ. Δεν μενει παρα να κανονισω αλλη μια εκδρομη στην ομορφη Charlottesville της Virginia.

despinarion

PS. This article has been featured on the Greek site Food and Leisure Guide

DSC04863

tavola bianca

The picture above was the inspiration for the name of this blog. I visited Umbria in July of 2004 right before the Athens Olympic games.  It was a memorable trip especially from the gastronomic point of  .. taste.   Summertime in Umbria means eating alfresco.  The tables outside a restaurant are all covered with linen tablecloths.  This is what makes the difference, This is what this blog is about. Linen tablecloths.

In Sienna at that time they celebrated the Palio Festival.  Horse racing at Piazza del Campo followed by outdoors feasts hosted by the city.  Everybody is joining the feast from all the seventeen  Sienna neighborhoods.  This is what this blog is all about,  getting  together!

Many of the pictures you will see here in the future are taken at home.  I love giving special attention to the table appearance,  particularly when I have guests.  I love seasonal colors and seasonal foods.  And this is what this blog is all about,  attention to the detail.

This is one of my dinning tables.  I set it so that my guests would sit after serving themselves from the buffet.   It was not a formal sit down dinner but still you cannot have your guests running around with a plate full of food.  Two weeks before the party, I visited a local paper store and bought supplies to make the flowers. Each guest took along his flower as a souvenir.  This is what this blog is all about, loving your guests!

This is another dinning table at home.  This was set for an Easter lunch for my young guests.  The linen tablecloth was handmade by my late mother and although I cherish it, I use and enjoy it every spring.   This is what this blog is all about,  sharing with our loved ones.

I love ceramic dinnerware for casual dinning. These are the typical Italian ceramics from Deruta.  This is what this blog is all about. Beautiful things.


Table settings from a Christmas at home.

This a beautiful table at my dear friend Lucia’s home.  The picture was taken  last Thanksgiving. The Thanksgiving dinner is a tradition at Lucia’s  place and every year she outperforms herself  as a cook and a hostess. This is what this blog is all  about.  Cooking!


In Rome sitting around a bistro table enjoying a cup of coffee at the famous St Eustachio cafe’.  Nothing elaborate, just great taste and plans to visit the city. This is what this blog is all about.  Going places .


This is one of the most beautiful tables I have ever seen. It was decorated  by my cousin Denia in Athens Greece.  She made this just for me to welcome me to her home.   I loved the table but more than that I love the reason behind it  and the thought. I love Denia.  This is what this blog is about. Celebrating people.

At a busy touristic street along the Acropolis of Athens, there is a nice place with white wooden tables and chairs. The food is great, but the view is priceless. This is what this blog is about.  A bite with a view.


Another  setting  on our kitchen table,  spring style this time.  Only a different bouquet of flowers is enough to give the table a whole new personality.

I welcome you to my new blog and I hope you will enjoy it as much as I do writing in it.

despinarion

P1100228

Pollak Vineyards

During my recent trip to Charlottesville, I visited several vineyards and wineries. However the first one in my itinerary made the best impression to me location wise. Pollak Vineyards to the west of Charlottesville and just below the majestic Blue Ridge Mountains, was the perfect start that day. I arrived there a few minutes before the winery opened, and I had the chance to walk along and in between the vine trees and admire the ripe merlot and chardonney grapes. It was a misty morning. My shoes got muddy and my face wet. But I was happy to be there and I wish I could stay forever.

The winery is fairly new (since 2003) but the wines are good with the viognier being my favorite. Pollak Vineyards (like many other estates in Virginia) have indoors and outdoors facilities for visitors to enjoy wine with food they bring along. The balcony with small tables and the grounds with picnic tables have an amazing view of the nearby pond. This place may be easily called a paradise on Earth.
From their site:

330 Newtown Road
Greenwood, VA 22943
Phone: (540) 456-8844
Fax: (540) 456-6565
Website: http://www.pollakvineyards.com
Email: info@pollakvineyards.com

Κατα την διαρκεια της προσφατης εκδρομης μου στην Charlottesville της Βιρτζινια,  ειχα την ευκαιρια να επισκεφθω αρκετους αμπελωνες και οινοποιεια.  Το πρωτο στην σειρα της διαδρομης εκεινης της Κυριακης ηταν οι αμπελωνες Pollak.  Μερικα χιλιομετρα δυτικα απο την Charlottesville, οι αμπελωνες απλωνονται στα ποδια του επιβλητικου Blue Ridge Mountain.  Εφτασα στο κτημα λιγα λεπτα πριν ανοιξει το οινοποιειο κι αυτο μου εδωσε την ευκαιρια να περπατησω αναμεσα στα αμπελια και να θαυμασω απο κοντα τα ωριμα τσαμπια απο ποικιλιες Merlot και Chardonnay. Ψιλοβρεχε και λασπωθηκα αλλα αξιζε τον κοπο. Η εμπειρια ηταν υπεροχη.

Το οινοποιειοο ειναι σχετικα καινουργιο (απο το 2003) αλλα εχει ενδιαφεροντα κρασια με πρωτο στην προτιμηση μου το Βιονιἐ  που ειναι χαρακτηριστικη ποικιλια της περιοχης.  Οι αμπελωνες και το οινοποιειο διαθετουν εσωτερικο και εξωτερικο χωρο με τραπεζακια για να μπορουν οι επισκεπτες να απολαυσουν το κρασι τους με φαγητο που φερνουν οι ιδιοι.  Ο κοσμος ερχεται με τα καλαθακια, ειναι συνηθης εικονα.  Η βεραντα με τα μικρα τραπεζακια και η πλαγια με τα ξυλινα τραπεζια του πικνικ εχουν μια θεα καταπληκτικη μια μικρη λιμνη που εκεινη την ημερα ταραζοταν απο το ψιλοβροχο.  Θα ηθελα να εμενα μονιμα σ’αυτον τον αμπελωνα. Ειναι ενας μικρος επιγειος παραδεισος.

Despinarion